Corvette C3
Nowa Vetta to także Stingray, teraz pisany łącznie. Długa maska, wąska talia, po raz pierwszy zdejmowane części dachu w Coupe - to jej wyróżnik. Paleta silników zaspokajała wszelkie życzenia. Najmocniejszy Big Block V8 osiągał z 7 litrów pojemności ponad 500 KM mocy. Największy problem, który ujawnił się podczas instalacji silnika, było zapewnienie mu właściwego chłodzenia. Aby uzyskać lepszy przepływ powietrza, z przodu wycieto dwie owalne dziury i problem zniknął. Moment obrotowy trafiał na tylne koła poprzez 3- lub 4-stopniową ręczną skrzynię biegów (3-stopniowa skrzynia Hydra-Matic zastąpiła w 1968 roku przestarzałą Powerglide). Owe monstrum, połykajace 103-oktanową benzynę, było przeznaczone do wyścigów. Corvette narodziła się jako prestiżowy model Chevroleta. W 1968 r. sprzedano 28.566
sportowych Chervroletów. Każdy zapewniał zysk koncernowi i dealerom. Według słów Duntova jedna Corvette przyniosiła taki sam zysk, jak trzy pełno wymiarowe Impale! Stingray pozostał w sprzedaży wyjątkowo długo. Do Chevroleta przychodzili klienci proszący po prostu o najdroższą Corvette. Tak samo robili kupując Cadillaki, dlaczego więc z Corvette mieli postępować inaczej ?! W ten sposób lądowali za kieronicą dzikiego sportowego bolida, zdolnego do rozgrzania opon w ciągu sekundy, ale duszącego się, gdy dumny właściciel włączał się w gęsty ruch miejski. Pełna oburzenia listy nowych właścicieli kosztującej 10.000 dolarów Corvette zasypywały biurko Duntova, który musiał im delikatnie tłumaczyć, że zrobili z siebie idiotów ...
Lata siedemdziesiąte z kolejnymi kryzysami paliwowymi i ostrymi normami czystości spalin, zmieniły oblicze amerykańskiego rynku. Niemodne stały się auta z ogromnymi silnikami, a na dodatek wprowadzonie do dystrybucji benzyny bezołowiowowej zmusiło projektantów do zmian w konstrukcji silników, co zmniejszyło ich moc. Corvette straciła swój lwi pazur i nie fascynowała już osiągami.
Lata 70 to potyczki konstruktorów, nie tyle już z czasem i przestrzenią, co z prawem. Restrykcyjne, amerykańskie normy spalin zmieniają samochód z brutalnego ściaganta w znacznie łagodniejsze GT. Przyczyniła sie do tego rónież nowa metoda pomiaru pomiarów mocy. Konie mechaniczne nazywały się teraz SAE-Netto, a wartość tę obliczano z uwzględnieniem całego osprzętu silnika - czyli po raz pierwszy realistycznie. W połowie lat 70 w silniku Big Block pozostało ich tylko 275 ( rok 1974 ), a w silnikach mało kadłubowych 190 i 250. W 1975 r. wielkokadłubowy ( 7,4 l ) agregat wraz z mianem Stingray przechodzi, niestety, do historii. Jego mniejsze odpowiedniki
wyposażono w katalozator i elektroniczny system kontroli spalin, zmuszając do pożerania benzyny bezołowiowej... Sterowany komputerem system wtrysku paliwa "Cross Fire Injection", więzi w small blocku zaledwie ( a nawet 165 KM - 1975 r. ) 200 koni, pozwalając rozpędzić się do 60mph "aż" w 8 sekund. Trudno jest uznać za zwycięzką potyczkę, której efektem jest niepożądana zmiana wizerunku. Z innej Corvette wychodzi z tarczą, a raczej ze zintegrowanymi z nadwoziem - także kolorystycznie i odszkałcalnymi zderzakami. (jeżeli tak to coś mozna nazwać ).
Wykonane z plastycznego tworzywa spełniają warunki amerykańskich norm
bezpieczeństwa, (zderzaki powinny wytrzymać zderzenie przy prędkości 5 km/h ) nie zakłócając przy okazju swojej sylwetki. Nie da się tego niestety powiedzieć o produktach innych amerykańskich firm, które idąc po linii najmniejszego oporu, przykręciły do swoich produktów stalowe, nieatrakcyjnie wygladające, masywne zderzaki przy których te kolejowe to finezja. W 1981 r. Corvette otrzymała plastikowy resor przedni
Rok 1982 jest zarazem ostatnim dla romantycznej Vetty. Nieodwracalnie kończy się pewien okres w jej 30-letniej historii. Nie zaproponowano żadnych zmian w 1983 r. - modelu sygnowanego 83 nie było w ogóle. Rok póżniej pojawiła się wersja przejściowa, będąca awangardą lat 90. Do 1982 roku montowano stalowe
koła seryjnie.
Nowa Vetta to także Stingray, teraz pisany łącznie. Długa maska, wąska talia, po raz pierwszy zdejmowane części dachu w Coupe - to jej wyróżnik. Paleta silników zaspokajała wszelkie życzenia. Najmocniejszy Big Block V8 osiągał z 7 litrów pojemności ponad 500 KM mocy. Największy problem, który ujawnił się podczas instalacji silnika, było zapewnienie mu właściwego chłodzenia. Aby uzyskać lepszy przepływ powietrza, z przodu wycieto dwie owalne dziury i problem zniknął. Moment obrotowy trafiał na tylne koła poprzez 3- lub 4-stopniową ręczną skrzynię biegów (3-stopniowa skrzynia Hydra-Matic zastąpiła w 1968 roku przestarzałą Powerglide). Owe monstrum, połykajace 103-oktanową benzynę, było przeznaczone do wyścigów. Corvette narodziła się jako prestiżowy model Chevroleta. W 1968 r. sprzedano 28.566 
sportowych Chervroletów. Każdy zapewniał zysk koncernowi i dealerom. Według słów Duntova jedna Corvette przyniosiła taki sam zysk, jak trzy pełno wymiarowe Impale! Stingray pozostał w sprzedaży wyjątkowo długo. Do Chevroleta przychodzili klienci proszący po prostu o najdroższą Corvette. Tak samo robili kupując Cadillaki, dlaczego więc z Corvette mieli postępować inaczej ?! W ten sposób lądowali za kieronicą dzikiego sportowego bolida, zdolnego do rozgrzania opon w ciągu sekundy, ale duszącego się, gdy dumny właściciel włączał się w gęsty ruch miejski. Pełna oburzenia listy nowych właścicieli kosztującej 10.000 dolarów Corvette zasypywały biurko Duntova, który musiał im delikatnie tłumaczyć, że zrobili z siebie idiotów ...
Lata siedemdziesiąte z kolejnymi kryzysami paliwowymi i ostrymi normami czystości spalin, zmieniły oblicze amerykańskiego rynku. Niemodne stały się auta z ogromnymi silnikami, a na dodatek wprowadzonie do dystrybucji benzyny bezołowiowowej zmusiło projektantów do zmian w konstrukcji silników, co zmniejszyło ich moc. Corvette straciła swój lwi pazur i nie fascynowała już osiągami.
Lata 70 to potyczki konstruktorów, nie tyle już z czasem i przestrzenią, co z prawem. Restrykcyjne, amerykańskie normy spalin zmieniają samochód z brutalnego ściaganta w znacznie łagodniejsze GT. Przyczyniła sie do tego rónież nowa metoda pomiaru pomiarów mocy. Konie mechaniczne nazywały się teraz SAE-Netto, a wartość tę obliczano z uwzględnieniem całego osprzętu silnika - czyli po raz pierwszy realistycznie. W połowie lat 70 w silniku Big Block pozostało ich tylko 275 ( rok 1974 ), a w silnikach mało kadłubowych 190 i 250. W 1975 r. wielkokadłubowy ( 7,4 l ) agregat wraz z mianem Stingray przechodzi, niestety, do historii. Jego mniejsze odpowiedniki 
wyposażono w katalozator i elektroniczny system kontroli spalin, zmuszając do pożerania benzyny bezołowiowej... Sterowany komputerem system wtrysku paliwa "Cross Fire Injection", więzi w small blocku zaledwie ( a nawet 165 KM - 1975 r. ) 200 koni, pozwalając rozpędzić się do 60mph "aż" w 8 sekund. Trudno jest uznać za zwycięzką potyczkę, której efektem jest niepożądana zmiana wizerunku. Z innej Corvette wychodzi z tarczą, a raczej ze zintegrowanymi z nadwoziem - także kolorystycznie i odszkałcalnymi zderzakami. (jeżeli tak to coś mozna nazwać ). 
Wykonane z plastycznego tworzywa spełniają warunki amerykańskich norm
bezpieczeństwa, (zderzaki powinny wytrzymać zderzenie przy prędkości 5 km/h ) nie zakłócając przy okazju swojej sylwetki. Nie da się tego niestety powiedzieć o produktach innych amerykańskich firm, które idąc po linii najmniejszego oporu, przykręciły do swoich produktów stalowe, nieatrakcyjnie wygladające, masywne zderzaki przy których te kolejowe to finezja. W 1981 r. Corvette otrzymała plastikowy resor przedni 
Rok 1982 jest zarazem ostatnim dla romantycznej Vetty. Nieodwracalnie kończy się pewien okres w jej 30-letniej historii. Nie zaproponowano żadnych zmian w 1983 r. - modelu sygnowanego 83 nie było w ogóle. Rok póżniej pojawiła się wersja przejściowa, będąca awangardą lat 90. Do 1982 roku montowano stalowe
koła seryjnie.
